منتظر القائم

کاش سهراب اينگونه ميگفت ... ... بوي محرم مي آيد ... کاش سهراب اينگونه ميگفت : آب را گل نکنيد ... شايد از دور علمدار حسين ، مشک طفلان بر دوش ، زخم و خون بر اندام ، مي رسد تا که از اين آب روان ، پر کند مشک تهي ، ببرد جرعه آبي برساند به حرم ، تا علي اصغر بي شير رباب ، نفسش تازه شود و بخوابد آرام ... آب را گل نکنيد .......

کاش صاحب برسد بنده به زنجیر کند این جوانان همه را در ره خود پیر کند هیچ کس کاش نباشد نگهش بر راهی چشمبر دربُودو دلبراودیرکند کاش چشم گل زهرا به دل ماافتد با نگاهش به دلغمزدهتأثیرکند کاش از روی ترحم گذرد بردلمن خود بسازد دل ویرانه وتعمیرکند کاش صاحب نفسی همدم این خسته شود که ز گرمی لبش مسأله تغییر کند چند سالی است که از هجر رخش می گِرییم کاش با نیمه نگه از همهتقدیرکند کاش با آن قلم عشق شبی نام مرا در میان صُحُف فاطمه تحریر کند کاش روزی بزند تکیه به دیوار حرم با همان لحن علی نغمه تکبیر کند کاش جز مجلس او جای دگر پا ننهم...