منتظر القائم

موهای سفیدشان را که می بینی، دلت از غم پر می شود. می دانی که زمان خواهد گذشت و تو نیز روزی، سفیدی موها را تجربه می کنی و دست هایت چروک و سوی چشمانت به ضعف می گراید. پشت تو نیز روزی خمیده می شود. دست هایت می لرزد و زیبایی چشم گیرت زیر موج چروک های صورتت جمع می شود. تو هم روزی مادربزرگ و پدربزرگ می شوی. چشم به در می دوزی که شاید کسی بیاید و تمام لحظات تنهایی ات را پر کند. مادر بزرگ ها و پدربزرگ های تنها را دیده ای؟ دیده ای که چطور تنهایی شان را بین عکس های سال های قبل تقسیم می کنند؟ ساعت ها می نشی...

مادر كه را توان سرودن توستكه هر نفست، منظومه مهر استبه راستي ترا در بند كدامين قافيه توان كشيدكه هر كلامت عشق مكرر استكدامين نقاش رنگ آور را ياراي آن استتا سيماي مهرآذينت را به اسارت تصوير در آوردمهر مجسم را چه كسي قصد تجسم در تنديس سرد داردكدامين چشم را ياراي گريستن در غم توستكه غمت را كهنگي نشايد و يادت را فراموشي!xa0...