منتظر القائم

در حریم پاک سنگر نور پاشیدی دلاوربر هجوم زخم ها، مردانه خندیدی دلاوربا لبانی خشک و دستی پینه بسته پر صلابتبرق آتش بر سر هر خصم باریدی دلاوراز تبار کیستی؟ چون قله ی آتشفشانیذات ققنوسی که در آتش خرامیدی دلاوربر سر و رویت نشسته خاک غربت خاک تربتمگر در سنگرت احرام پوشیدی دلاورکعبه ات را در کدامین آسمان دیدی که هر دمدر طوافش، غرق خون، مستانه چرخیدی دلاور؟ای غروب سرخ تو رنگین کمان باد و بارانپنچه در گردونه ی دوار، پیچیدی دلاورلحظه ی پرواز را آموختی ققنوس آتش؟کاین چنین در قامت محراب رقصیدی دلاوراز تو مانده استخوانی، چفیه ای، سربند سرخیتو...

گوش کن! مى شنوى همهمهدريارا تپش واهمه خيز نفس صحرا را؟ نور، بى حوصله در پنجره مى آشوبد باز کن پنجره ی بسته ی گلدان را واژه ها در شعف شعر شدن مى رقصند ديدى آنک به افق چرخش مولانا را شيهه اسب کسى در نفس طوفان است گوش کن! مى شنوى همهمهدريارا؟ سبزپوشاست سوارى،گل و قرآندر دست آب مى پاشد،يک مرقد ناپيدارا...