آسمان دلتنگ است ....

آسمان غمگین است و دلم قدر غزل تنگ شده !

گله دارم من از این گنبد دوار بلند

که چرا روز بهار آسمان درهم برهم شده است

و عجب بغض عجیبی کرده ،

گریه کن ،با من دل تنگ بگو درد دلت

من به هر غمزده ای میگویم ؛

آسمانت آبی و دلت مهتابی

آسمان !آسمان پس تو چرا بیتابی !؟

مادرت بیمار است ؟پدرت بیکار است ؟

یا که عاشق شده ای ؟یا که فرزند مریضی داری ؟

آسمان گفت در ان لحظه که من غرق تمنا بودم

خاطرت !خاطر تو رنجیده

من در این قافله سالار خدا ،به زمین می نگرم

گره از درد دلم نگشایی،غصه ام آدم نادان شده است

که الفبای تمام نعمات ،از زمین تا به سمات

همه بازیچه ی دستش شده اند