پدر عشق بسوزد ..

بی سبب نيست زمين سينه ی پرپر دارد

به خدا چشم تو يک فاجعه در بر دارد

با نسيم سحری شعله نکش می ترسم

کلبه ی حوصله ی شهر ترک بردارد

گر چه از بودن با تو تن من می لرزد

فکر تو خواب و خيالی ست که در سر دارد

بوی خوش می وزد از سينه ی عطرآگينت

دل من ميل به دروازه ی قمصر دارد

يا به آتش بکش و يا به دلم راه بده

کوچه ی چشم تو يک مشت ستمگر دارد

فاصله، درد عجيبی ست ميان من و تو

عابری در قفس تنگ، کبوتر دارد

گر چه تشويش دل و دين مرا سوزانده

پدر عشق بسوزد... به تو باور دارد

منتظر القائم ...